Al vier jaar vertrekt er vanuit Nijmegen en Arnhem een bijzondere bus naar het Milan Festival. Wat begon als een uitstapje voor Hindoestaanse senioren, groeide dankzij Usha uit tot een traditie waar generaties elkaar ontmoeten en elkaars wereld ontdekken. Want in de bus, onderweg naar het kleurrijke festival, gebeurt iets wat thuis niet vanzelf gebeurt: jong en oud raken met elkaar in gesprek.
Dit jaar maakte Buurtgroei het mogelijk dat bijna vijftig mensen mee konden. De bijdrage van 1000 euro ging rechtstreeks naar de grootste kostenpost: de bus. Daardoor bleef de prijs laag en konden ook mensen met een kleine portemonnee mee. Een vaste, anonieme sponsor vulde dat nog aan door voor de derde keer alle drankjes te doneren zonder daar ooit erkenning voor te vragen. “Hij wil niet eens zeggen dat hij het doet,” vertelt Usha. “Maar dit jaar zongen we toch een liedje voor hem, want hij was jarig.”
De reis levert veel meer op dan alleen een leuke dag. Jongeren horen verhalen over hun achtergrond. Verhalen die soms verloren dreigen te gaan. Ouderen die normaal binnen blijven, krijgen dankzij de groep een leuk uitje. Usha verteld dat er altijd momenten zijn die haar raken. Dit jaar was dat een man van 89, in een rolstoel. “Hij pakte mijn handen vast en zegende me,” zegt Usha. “Daar kreeg ik tranen van. Anders had hij de hele dag thuis gezeten.”
Die momenten zijn precies waarom Usha doorgaat. “Als je goede dingen doet, dan komen er goede dingen op je pad.” Ooit begon ze hiermee om afleiding te vinden tijdens een moeilijke periode in haar leven. Nu is het uitgegroeid tot iets veel groters met maandelijkse bijeenkomsten, culturele avonden, theaterstukken uit Suriname, muziek uit India en nieuwe plannen voor de viering van 50 jaar Surinaamse onafhankelijkheid. Alles vrijwillig, alles voor de gemeenschap. “Mijn beloning? De zegeningen en de blije gezichten.”
En Usha is nog lang niet klaar. Met nieuwe plannen in het vooruitzicht wil ze alleen maar meer mensen bereiken, verbinden en naar buiten trekken. De steun van Buurtgroei ziet ze als een duwtje in de rug. “Ik ben zo dankbaar dat jullie dit mogelijk maken. Ik ga iedereen vertellen dat jullie bestaan.” Zo groeit haar initiatief verder en groeit de verbondenheid met haar mee.
